‘ค่อยๆ หลับตานะแม่’ บันทึกรักจากลูกชาย ที่มีต่อแม่ก่อนหมดลมหายใจ

0

ซึ้งกินใจ… บันทึกรักจากลูกชายที่มีต่อแม่ป่วยมะเร็ง ผ่านการทำคีโมถึง 36 ครั้ง ก่อนหมดลมหายใจด้วยวัย 42 ปี พร้อมเสียงสุดท้ายก่อนจากกัน…

กลายเป็นกระแสในโซเชียลขณะนี้ หลังมีผู้ใช้เฟซบุ๊ก Pennapa Paula Nakdee นำเรื่องราวของชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า ไตรภพ ทศธำรมย์ หรือ ไอซ์ มาร้อยเรียงเรื่องราวผ่านตัวอักษร ถึงความรักของแม่ที่ป่วยมะเร็ง กับลูกชายที่อยู่ด้วยกันจวบจนวินาทีสุดท้ายของแม่ผู้เป็นที่รัก

“เสียงสุดท้าย…จากแม่”

กว่า 6 ปี ที่แม่อุ๋ย จิตพิสุทธิ์ แก้วน้ำเย็น หญิงแกร่งที่ต้องต่อสู้กับโรคมะเร็งด้วยความเจ็บปวด จากการทำคีโมฯ ถึง 36 ครั้ง แม้วันนี้ แม่อุ๋ยจากไปแล้วในวัย 42 ปี แต่ที่เหลืออยู่ก็คือเรื่องราวความรัก ที่ถูกบันทึกไว้โดยลูกชายของแม่…

ไตรภพ ทศธำรมย์ (ไอซ์)
ศิษย์เก่าสาขาวิชาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
___________

“ในทุกวันของเราอาจต้องทำอะไรเยอะแยะ
จนเราลืมสิ่งนั้นสิ่งนี้ รวมถึงคนสำคัญที่สุดของเรา
ผมอยากสื่อความรู้สึกนึงออกไป เพราะเวลาของผมมันหมดไปแล้ว
ผมทำอะไรไม่ได้แล้ว ผมอยากบอกทุกคนที่ยังมีเวลา ยังมีคนที่รักอยู่
ผมอยากบอกว่า นี่คือสิ่งที่มีค่าที่สุด … ผ่านชุดภาพ ที่ผมเคยถ่ายไว้กับแม่”

เค้าบันทึกเรื่องราวการต่อสู้ของแม่
คอยเคียงข้างและให้กำลังใจในตลอดการรักษา
ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้าน มหาลัย และโรงพยาบาล
ตั้งแต่วินาทีแรก ในวันที่แม่ยังสู้ไหวในชุดภาพ

“หมายเลขที่ลูกเรียก…
ไม่สามารถติดต่อแม่ได้ … ในขณะนี้”

จนมาถึงวันสุดท้ายที่แม่บอกกับเค้าว่า ” ไปคุยกับหมอให้แม่ไป บอกแม่ไม่ไหวแล้วจริง ”  นั่นคือเสียงสุดท้ายจากแม่ กับความยาว 2 .02 นาที

ชมคลิป

ไม่กล้าหอม … ให้หอมไม่กล้ากอดเค้า … วันนี้กลับไปกอดไม่กล้าขอโทษเค้า … วันนี้ก็กลับไปขอโทษ ไม่กล้าให้อภัยเค้า ในบางครั้งที่เค้าทำผิดหรือทำอะไรที่ไม่ถูกใจ ก็จงให้อภัย #มีคนที่รักยังอยู่จงดูแลให้ดีจากไอซ์ … ลูกชายของแม่

โพสต์โดย Pennapa Paula Nakdee บน 29 พฤศจิกายน 2017

_________

(และนี่คือเรื่องราวของไอซ์กับแม่ จากบทสัมภาษณ์ของไอซ์ในรายการ แรงชัดจัดเต็ม ออกอากาศเมื่อวันที่ 26 ส.ค. 2559)

วันที่แม่รู้ว่าเป็นมะเร็ง เป็นวันที่ผมกลับบ้าน
ผมกับน้องจะชอบแกล้งแม่ เป็นแบบนี้ปกติ
วันนั้นเห็นแม่หลับอยู่ ผมก็ให้ไอ้โต้.. ล้อค(โต้ ชื่อน้องชาย)
พอผมกับน้องล้อคแม่ไว้ ผมก็ไปคลำเจอก้อนเนื้อแข็งๆ
เลยถามแม่ว่า ทำไมมันเป็นก้อนแบบนี้ แม่เจ็บหรือเปล่า
แม่บอก “มันเหมือนจะใหญ่กว่าเดิม ครั้งก่อนมันไม่ใหญ่”
ผมเลยบอกแม่ไปตรวจเหอะ มันเป็นก้อน …

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่เจอ …
ในใจผมก็กลัว ก็คิดแค่ว่าคงเป็นแค่ซีสต์
พอหมอตรวจออกมา …
เราเลยรู้ ว่าแม่เริ่มเป็นมะเร็งเต้านมระยะที่สอง ”

แม่ผมเป็นคนใจเด็ดมาก พอผ่าเอาก้อนเนื้อออกรอบแรก
ก็ติดตามผล ตอนนั้นยังไม่ได้ให้คีโม แต่เค้าก็เจอว่าเซลล์มะเร็งมันยังมีอยู่นะ
ต้องตัดเต้านมทิ้ง แม่ผมบอก “ให้หมอเอาออกไปเลย ลูกก็โตหมดแล้ว แฟนไม่มีไม่ได้ใช้งาน มันยานหมดแล้ว เอาออกไปเหอะ”
(เพราะพ่อกับแม่ผมเลิกกัน … คือแม่ผมเป็นคนตลก ไอซ์บอก)

วินาทีที่ผมเห็นแม่ออกมาจากห้องผ่าตัด
ผมวิ่งออกไประเบียง ผมทนไม่ไหว ผมเห็นเค้าดิ้น เจ็บปวด ทรมาน
ผมคิดว่าผมเป็นผู้ชาย ผมเข้มแข็ง ผมเห็นแม่เจ็บแบบนี้ 2 ครั้งแล้ว

นั่นคือการผ่าตัดรอบที่ 2 แล้วก็ติดตามผลมาตลอด มีทำคีโมด้วย
แล้วเราก็มาเจอ ว่ามันก็รุกรามมาที่ต่อมน้ำเหลือง

ตอนนั้นผมอยู่ปีสุดท้าย เรียนอยู่มหาลัย
แม่กับน้องชายมาหา ผมไม่รู้จักคีโมฯเลย
ผมเป็นคนชอบถ่ายรูป ผมเลยชวนแม่ออกไปถ่ายรูป
บอกป่ะ … ไปถ่ายรูปเล่นกัน แล้วผมก็สังเกตุเห็น …
ว่าหมวกที่แม่ถอดออก ทำไมมันมีผมติดออกมาเป็นกำเลย
พอกลับมาถึงบ้าน ผมแม่ไม่เหลือเลย ผมร่วงจนหมด

แล้วมันก็ลามมาที่มดลูก แม่ผมเจอก้อนที่มดลูกอีก
แม่บอกอยู่มดลูกหรอ ? .. ตัดออก
แล้วก็เทคคีโมฯ อีก รอบสอง จนหมอบอกมันลามมาที่ตับ

แม่บอกอยากกลับบ้าน เรามีบ้านอยู่ที่ลำปาง แม่อยากกลับ
ผมเข้าใจในสิ่งที่แม่ขอ ผมพาแม่ย้ายขึ้นมาอยู่ที่ลำปาง
ผมลาออกจากงานที่ปทุมธานี

แม่ก็ขึ้นไปอยู่ที่ลำปาง ผมก็ได้งานที่ลำพูน ห่างจากแม่ประมาณ 100 กว่าโล
ผมตัดสินใจอยากบวชให้แม่ ผมคิดอยู่ในใจ แล้วคืนนั้น อยู่ๆ แม่ก็บอกกับผมว่า “ไอซ์บวชให้แม่ได้มั้ย” ซึ่งมันตรงกับที่ผมคิดอยู่ในใจพอดี ทุกวันที่ผมบวช ผมศึกษาพระธรรม 80 กว่าหน้า ผมใช้เวลาเขียนอยู่ 7 วัน เพราะแม่ผมบวชไม่ได้ ผมอยากมอบสิ่งนี้ให้แม่เพื่อเป็นกำลังใจ

ผมพาแม่ฝึกธรรมะ พยายามสอนและเรียนรู้ธรรมะกับแม่
แล้วก็เริ่มการรักษาที่ลำปาง โดยตอนนั้นการรักษาของแม่ก็คือการทำคีโมอย่างเดียว ตอนนั้นผมแม่ก็เริ่มร่วงอีกรอบ ผมสังเกตุว่าแม่อาย เวลาไปไหนแม่จะใส่วิก แล้วก็ใส่หมวกอีกรอบ อากาศบ้านเราร้อนมาก แต่แม่ก็อยากอยู่แต่ในบ้าน …

ในความคิดของผมคือ
คนเราถ้าป่วย คงต้องการกำลังใจ
ต้องการเพื่อน เค้าจะออกไปไหน เค้าก็จะไม่มั่นใจ…
นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึกได้ ก่อนที่ผมจะตัดสินใจโกนหัว

ผมไม่เคยเห็นน้ำตาของแม่ที่เกิดจากโรคมะเร็งเลยสักหยด
แต่วันนั้นผมให้ช่างไถผมออก แล้วพอผมกลับไปที่บ้าน ผมใส่หมวกปิดไว้
แม่เห็นผมถอดหมวก… “แม่ผมตลก หัวเราะ จนสุดท้ายผมก็กอด แม่กอดผม…แล้วก็ร้องไห้” ผมก็บอกแม่ว่า “แม่…อย่าร้องไห้”

และในช่วงท้าย ไอซ์ให้สัมภาษณ์ไว้ว่า

ไม่กล้าหอม… ให้หอม
ไม่กล้ากอดเค้า… วันนี้กลับไปกอด
ไม่กล้าขอโทษเค้า… วันนี้ก็กลับไปขอโทษ
ไม่กล้าให้อภัยเค้า ในบางครั้งที่เค้าทำผิดหรือทำอะไรที่ไม่ถูกใจ ก็จงให้อภัย

#มีคนที่รักยังอยู่จงดูแลให้ดี
จากไอซ์… ลูกชายของแม่

ก่อนที่เราจะปล่อยมือจากกัน

อย่าปล่อยให้"การจากลา" สอนให้เราเห็นคุณค่าของคำว่า"ดูแล"===========================================ผมเก็บวิดิโอนี้มาเกือบปีกว่า โดยไม่คิดอยากเปิดมันขึ้นมาดูเลย มันเป็นช่วงเวลาสุดท้ายก่อนแม่ผมจะปล่อยมือจากผมไป ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ไม่มีวันไหนเลย ที่ผมไม่คิดถึงแม่ ทุกครั้งที่ตื่น ทุกครั้งที่นอน ทุกครั้งที่เหนื่อย ทุกครั้งที่ท้อ แม่ยังคอยแวะมาหาให้กำลังใจผมเสมอ ถ้าลุกๆคนไหนยังเหลือเวลาอยู่ โปรดรักษามันไว้ให้ดีนะครับ #สุขสันต์วันแม่ #รักและคิดถึงเสมอ #วิทยาทานชีวิต #มีคนที่รักยังอยู่จงดูแลให้ดี

โพสต์โดย ไอซ์ ไตรภพ บน 12 สิงหาคม 2017

___________________
พอลล่าขอขอบคุณรอยยิ้ม และแรงบันดาลใจจากแม่อุ๋ย
” จิตพิสุทธิ์ แก้วน้ำเย็น “

ผ่านการถ่ายทอดจากลูกชายของแม่
ไอซ์ – ไตรภพ ทศธำรมย์
และอีกหลายเรื่องราวสุดประทับใจ
ที่ถูกรวบรวมไว้ที่ FB: ไอซ์ ไตรภพ

มี ค น ที่ รั ก ยั ง อ ยู่ จ ง ดู แ ล ใ ห้ ดี .

พอลล่า – เพ็ญนภา นาคดี /เรียบเรียง
29 พฤศจิกายน 2560

แด่ใครที่ทำให้จำ

แด่ใครที่ทำให้จำ #ครบรอบวันปล่อยมือ

โพสต์โดย ไอซ์ ไตรภพ บน 31 ตุลาคม 2017

อย่าปล่อยให้”การจากลา” สอนให้เราเห็นคุณค่าของคำว่า”ดูแล”
===========================================

" เสียงสุดท้าย… จากแม่ "กว่า 6 ปี ที่แม่อุ๋ย จิตพิสุทธิ์ แก้วน้ำเย็น หญิงแกร่งที่ต้องต่อสู้กับโรคมะเร็งด้วยความเจ็บป…

โพสต์โดย Pennapa Paula Nakdee บน 29 พฤศจิกายน 2017

Share.

Leave A Reply